Leonard en Vladislav: twee uitersten
arrow_drop_up arrow_drop_down
22 januari 2015 

Leonard en Vladislav: twee uitersten

Acht maanden na mijn vertrek uit Nederland voor mijn reis naar Scandinavië ben ik er eindelijk achter wat ik zo mooi vind aan het reizen. Het klinkt als een walgelijk cliché maar toch kan ik het niet anders zeggen: het ontmoeten van verschillende mensen.

Het gaat mij dan in eerste instantie niet om de cultuur maar ik raak gefascineerd door hun gedrag. Waarom gedraagt de ene zich zo ontzettend anders dan de andere? Ik stel jullie voor aan Leonard en Vladislav: twee uitersten.

Leonard: wereldverbeteraar en natuurfotograaf

Nadat diverse Noren mij welkom heetten met de bemoedigende woorden: “Je hebt geen idee wat je te wachten staat” leek het me handig om voor de winter in Gornitak, 24 graden boven de poolcirkel, een hulpje te hebben om hout voor het haardvuur te hakken en te zagen en sneeuw te schuiven.

LeoEn zo kwam Leo in mijn leven: Duits (spreekt ook Engels, Zweeds en Russisch), 19 jaar, wereldverbeteraar, begenadigd fotograaf en people pleaser. De tweede avond al wist hij mij zo ver te krijgen dat ik mijn camera weer eens tevoorschijn haalde – tot dan toe had ik vrijwel alle foto’s gewoon met mijn mobieltje gemaakt – om vervolgens om negen uur ’s avonds met rugzak en statief de achterliggende berg te beklimmen. Er zouden misschien wel aurora’s te zien zijn; ik leek wel niet goed wijs.

Op de weg naar boven – hij ging als een speer – grapte ik nog een paar keer: “Hé, rustig aan hè, ik had je moeder kunnen zijn” welk grapje gaandeweg onze weken samen veranderde in ‘zweite Mutti‘ (ik liet me vertellen dat ‘Mutti’ echt een heel ouderwets woord is, net als Fräulein maar ja het is dan ook 35 jaar geleden dat ik Duitse les had op school). Na bijna drie uur waren we weer beneden: compleet bevroren en zonder foto’s van het Noorderlicht.

Leo: de perfecte zoon

Avond aan avond boomden wij over het leven: hij vertelde mij over de mogelijke gevaren in het water van het Varangerfjord omdat Moermansk aardig in de buurt ligt, hij leerde mij meer over de ecologische voetafdruk en nam telkens de oude plasticzakken mee om her te gebruiken in de supermarkt. Hij maakte zich kwaad over hoe we omgaan met onze wereld en voelde zich machteloos. Ook leerde hij mij het Noorderlicht te fotograferen waarvoor we speciaal op Kerstavond erop uitgingen en complete bevroren terugkwamen.

Ik liet hem kennismaken met Anthony Robbins en de maakbaarheid van je eigen leven, gaf hem The Alchemist van Paulo Coelho om te lezen en nam hem af te toe mee voor een pizza en bier (alleen maar gezond en biologisch eten gaat immers ook vervelen). Ook leerde ik hem het verschil tussen rijk en rijk en dat geld niet vies is. We genoten samen van klassieke muziek, van house en techno en van Genesis en The Gipsy Kings.

Een week geleden namen wij afscheid omdat onze wegen zich scheidden. Zo gaan die dingen. Binnen drie dagen had Leo een nieuw onderkomen gevonden en gaat binnenkort starten met een baan in de buurt. Dat allemaal in de dunbevolkste, economisch minst actieve provincie van Noorwegen en ook nog midden in de winter!

Vladislav: mijn nieuwe huisgenoot

Ny i Norge - Noors voor beginnersMomenteel deel ik mijn huis met Vladislav: Pool, rond de vijftig schat ik en erg vriendelijk. Vladislav is zeer proper en opgeruimd, geen enkel bezwaar om met hem de keuken en badkamer te delen. Vladislav spreekt nauwelijks Engels en helemaal geen Noors dus een gesprek is vrij lastig.

Mijn observatie van een week: Vladislav slijt zijn dagen aan de keukentafel of in zijn kamer. Hij leeft letterlijk van maaltijd tot maaltijd die hij tot in de puntjes voor zichzelf verzorgt, daarbij netjes de tafel dekt en afruimt. Standaard veel vlees en aardappelen en een klein beetje groente. Dat allemaal om twaalf uur ’s middags; ik ga soms alleen van de lucht al kokhalzen.

Tussen de maaltijden door staart hij uit het raam, zit achter zijn computer, Skypet met zijn familie of luistert naar kerkelijke muziek op YouTube. Vladislav is werkloos en omdat hij al zo lang in Noorwegen heeft gewerkt wacht hij nu op een uitkering. Daar heeft hij namelijk recht op.

“Het heeft echt geen zin op zoek te gaan naar werk, er is geen werk en zeker niet in de winter”, maakt Vladislav mij duidelijk. Hij maakt een eenzame indruk hoewel hij altijd beleefd en aardig is. Ik bood hem mijn lesboek Noors aan omdat hij meer kans heeft op werk als hij de taal spreekt. Hij bladerde er doorheen en legde het terzijde.

Wat maakt het verschil tussen Leonard en Vladislav?

Over de schrijver
Monique is oprichter en eigenaar van HondenUniversiteit. Zij is vanaf 2003 professioneel met honden bezig. Naast kynologisch instructeur is zij hondengedragstherapeut. Sinds 2011 helpt zijn ondernemers in de hondenbranche zakelijk en privé te groeien.
Reactie plaatsen