Hondernemen in Lapland
arrow_drop_up arrow_drop_down
6 oktober 2014 

Hondernemen in Lapland

Zesenveertig honden. Allemaal super sociaal en vriendelijk naar mensen. Volwassen honden aan de ketting met een klein nachtverblijf, pubers bij elkaar in een provisorisch gebouwde ren van kippengaas en houten planken. Puppy’s bij moeder in de ren of in het nachthok met moeder aan ketting, geen stromend water, geen elektra en geen dierenarts dichterbij dan veertig kilometer. Welkom in Lapland!

Mijn droom komt uit

hondernemen in laplandVier jaar geleden schreef ik mijn perfecte dag op en deze beleefde ik afgelopen zomer elke drie dagen: ’s morgens om zes uur opstaan en genietend, met een kop koffie, van het mooiste uitzicht denkbaar over het Kotiniemi meer nabij Inari in Fins Lapland; driehonderd kilometer boven de poolcirkel. Honden verzorgen, puppy’s socialiseren en pubers trainen. Tussendoor genieten van de natuur, de sauna, een boek of een siësta.

Ik zat op de Huskyfarm van een Saami-echtpaar, moderne nomaden met diverse bedrijven in Finland, Noorwegen en Spanje. Toch draait alles om de honden. In de zomer houden ze de energie laag. Bij temperaturen onder de twaalf graden Celsius mogen de honden soms rennen voor de quad maar hoogstens tien minuten. Ze zijn dan volledig uitgeput.

Of er zijn toeristen voor canicross, een iets andere uitvoering dan wij hier kennen: niet rennen maar wandelen. Dat zal niemand verbazen dat de beste honden voor de slee (lead dogs) ook de beste canicrossers zijn. Zij kennen de commando’s voor links, rechts en gaan; commando’s voor stoppen zijn er niet. Rennen is dus geen optie want dat ga je niet redden tegen een goed getrainde sledehond.

Aan de ketting

hondernemen in laplandToch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Tenminste niet voor Nederlandse standaarden. Hier geen mooie grote kennels maar een ketting die varieert qua lengte afhankelijk van het sociale gedrag naar soortgenoten. Sommige honden kunnen niet met andere honden en hebben dus, met een beetje pech, nooit sociaal contact met andere honden. Anderen die dat wel aankunnen, krijgen die ruimte in beperkte mate; spelen aan een ketting blijft toch behelpen.

Het duurde even voordat ik me hier overheen kon zetten maar ik heb het toch gedaan. Gesterkt door enkele Nederlandse hondenvrienden heb ik erover gekozen om deze honden alles te geven wat in mijn vermogen ligt om zo bij te dragen aan een beter welzijn. Vreemd genoeg ben ik ongeveer de enige die hier moeite mee heeft. Vrijwilligers uit Finland, Duitsland, Frankrijk en Spanje schijnen hier totaal geen probleem van te maken. De eigenaren vinden alles wat je met de honden doet ter verrijking van hun welzijn prima.

Toch blijft het bij een minimale fysieke uitdaging; van mentale uitdaging is geenszins sprake. Het woord ‘hersenwerk’ bestaat hier niet en introductie ervan is onbespreekbaar. “Wij hebben hier geen huishonden, maar werkhonden”. Alsof dat iets uitmaakt maar ik ga verder de discussie niet aan. Ik doe wat ik kan. Loop met de volwassen honden (altijd aangelijnd, deze honden komen nooit los van de lijn) en doe waar mogelijk wat spelletjes met ze. Zo zijn er al drie honden die een ‘high five’ kunnen geven. Iedereen lacht zich suf en vraagt zich af waarom ik dat zou doen; het heeft immers geen nut maar ze vinden het ook wel prima zo.

Update: inmiddels zijn de meeste reuen van de ketting af en zitten met vijf bij elkaar in een ren. Bij de teven levert dat nog wat problemen op; het blijven teven natuurlijk …

Hondernemen in Lapland

De manier van het voeren van deze (h)onderneming verbaast mij. Twee mensen met vrijwel uitsluitend vrijwilligers die diverse bedrijven in drie verschillende landen draaiende weten te houden, verdienen respect. Hoe dan ook. Als iemand in Nederland hiermee bij zou komen zou ik onmiddellijk adviseren om of een gedeelte af te stoten of om een goede manager in dienst te nemen.

Hier niet. Hier gaat alles zoals het gaat. Reactief. Geen planning anders dan wat er morgen wellicht moet gebeuren, geen visie, geen missie en verder geen enkele structuur. Dat is mijn conclusie na negen weken hier te zijn en het hart van de onderneming gezien te hebben (zo lijkt het tenminste).

Zij leven met de dag en reageren op wat er op ze afkomt. Is er iets stuk, dan moeten we het maken. Desnoods vijf keer. In plaats van in een keer iets goeds neerzetten wat geen onderhoud behoeft.

In Nederland coach ik hondernemers om vooral hun leven in eigen hand te nemen, zich niet te laten afleiden door externe prikkels en hun eigen plan te trekken.

hondernemen in lapland

Inzichten

Tot nu toe heeft mij dit enorm veel inzichten verschaft. Over leiderschap, het nemen van initiatieven, weten waar je mee bezig bent maar tevens ook met beide benen op de grond staan. Hondenuitlaatdiensten en hondentrimsalons die kennen ze niet in Lapland. Honden werken: ze waken, gaan mee op de jacht of trekken de slee.

Als een hond ziek wordt, los je dat zelf op of beter nog: je laat het de hond oplossen. “Honden weten heel goed hoe ze moeten overleven”, aldus de eigenaar die vrijwel continu op de farm woont. Hij heeft geen internet nodig. Een dak boven zijn hoofd, een boot om te kunnen vissen op het meer en liefde voor honden. Want dat heeft hij zeker. Misschien niet de liefde zoals wij die kennen of de definitie die wij eraan geven maar alles vanuit een goed hart.

Gewoon op gevoel en gezond verstand. Mooi hoor.

Over de schrijver
Monique is oprichter en eigenaar van HondenUniversiteit. Zij is vanaf 2003 professioneel met honden bezig. Naast kynologisch instructeur is zij hondengedragstherapeut. Sinds 2011 helpt zijn ondernemers in de hondenbranche zakelijk en privé te groeien.