arrow_drop_up arrow_drop_down

Excuses achteraf of toestemming vooraf?

Als kind leerde ik altijd eerst te vragen. Als jij van mijn generatie bent, ben jij vermoedelijk op dezelfde manier opgevoed. Afhankelijk van het antwoord van jouw ouders of leraar, kreeg je wat je wilde of niet. Als het antwoord “nee” was volgde er meestal een discussie. Tenminste, in mijn geval. Ik nam niet vaak genoegen met “nee”. Excuses achteraf maken is niet alleen tijdbesparend maar ook nog eens sensationeel. Gaat het goed of gaat het niet goed. Spannend. En als er gehuild moet worden, wordt er gehuild. 

De excuses achteraf-methode

Nu ik groot ben, heb ik steeds meer moeite met toestemming vragen. Dat maakt je namelijk afhankelijk van een ander. Ik ben niet graag afhankelijk van anderen. Daarom gebruik ik steeds vaker de excuses achteraf-methode. Het is niet alleen ontzettend effectief maar het geeft je ook daadwerkelijk het gevoel van leiderschap.

Geen toestemming vooraf vragen geeft ook een rebels gevoel van lekker stiekem iets doen en het is in de meeste gevallen tijdbesparend (wie dan leeft, die dan zorgt).  Graag geef ik je enkele voorbeelden uit de praktijk.

Het treinkaartje

excuses achteraf treinIk ging met een vriendin naar Oslo. Toen we met de trein van het centrum naar de luchthaven gingen, gebruikten we het eerder gekochte 1-uurskaartje. Bij controle bleek dat niet voldoende; we moesten bijbetalen. Nog voordat ik iets kon zeggen, had mijn vriendin haar (Nederlandse) bankpas al tevoorschijn gehaald. Helaas, deze werkte niet in het betaalapparaat van de controleur.

Terwijl ik in mijn ooghoek zag dat ze haar creditcard pakte, trok ik de aandacht van de controleur en toonde mijn acteerprestaties. Gelukkig hoefde ik niet te gaan huilen. “O, wat een vervelende situatie, hoe moet dat nou? We gaan zo het land uit dus hebben geen Noorse kronen meer. Het spijt ons echt heel erg. Wij wisten dit niet.” We mochten blijven zitten. “Tusen takk, du er så snill.”

Het scheelde ons twintig euro plus de tijd die wij uitspaarden om dat vooraf uit te zoeken. Met de kans de trein te missen. We hadden het immers wel kunnen weten als we navraag hadden gedaan. Exuses achteraf is toch veel spannender …

Beg for forgiveness; don’t ask for permission ~ Tim Ferris

De Belastingdienst

excuses achterafIk hou van opruimen en heb een hekel aan – in mijn ogen – onlogische regels en tijdverspilling. De Belastingdienst blinkt uit in beiden. Zo heb ik nu drie jaar een volledig digitale administratie. Negentig procent van mijn facturen worden per e-mail verstuurd en elk bonnetje wordt ingescand. Alle papieren worden daarna weggegooid.

“Nee, dat kun je niet doen”, vertelt een vriendin van me die alles weet van de Belastingdienst en het voeren van administraties. “Als je een bonnetje op papier krijgt, moet dat ook op papier in jouw administratie”,  aldus de regels van de Belastingdienst. Maar ik doe het lekker niet, ik gooi het weg.

“Daar kun je wel problemen mee krijgen als je controle krijgt”, ze doet nogmaals een verwoede poging om mij enige discipline bij te brengen en mij te leren me aan de regels te houden. “En je krijgt waarschijnlijk dan ook een boete.”  “Nou dat zien we dan wel weer”, roep ik dan steeds achteloos. “Ik maak in het voorkomende geval wel excuses achteraf en ook die eventuele boete neem ik op de koop toe.” In drie jaar tijd heeft er nog geen haan naar gekraaid. Ik begrijp dat de regel inmiddels is afgeschaft want ook de Belastingdienst gaat met zijn tijd mee.

Echt Nederlands?

excuses achteraf“O you are so Dutch”, zei ooit mijn Noorse vriend als ik hem dit soort zaken vertelde. En dat klopt. Ik ben Nederlands en in zijn ogen zijn wij recalcitrant. De Noren daarentegen zijn keurig netjes en houden zich strikt aan de regels. Wist je dat Noorwegen zich aan alle EU-regels houdt en ook een forse financiële bijdrage levert zonder lid te zijn van deze club?

Toch stuurt Noorwegen gevangenen naar Nederland omdat ze zelf geen plek meer hebben. Er zijn dus ook Noren die zich niet aan de regels houden. Het is in mijn ogen niet zo zeer cultuurgebonden dan wel persoonsgebonden. Het excuses achteraf maken in plaats van vooraf toestemming vragen heeft mij al veel geld en tijd bespaart. Veel mensen vinden excuses maken moeilijk en dat is denk ik de reden dat ze liever vooraf toestemming vragen.

Wat heeft jouw voorkeur: toestemming vooraf vragen of excuses achteraf maken?

Over de schrijver
Monique is oprichter en eigenaar van HondenUniversiteit. Zij is vanaf 2003 professioneel met honden bezig. Naast kynologisch instructeur is zij hondengedragstherapeut. Sinds 2011 helpt zijn ondernemers in de hondenbranche zakelijk en privé te groeien.