Het is mei 2012 en ik zit met Johan van Oldenbarneveld in Amersfoort aan de koffie en praat over hondernemen. Hoewel zijn naam anders zou vermoeden, is hij een Amerikaan en succesvol hondernemer met zijn wortels in Nederland. 

Canine Trade Group

JohnVanOlden en ikHij kwam met een interessante vraag over de relatie tussen het groeiend aantal gedragstherapeuten / hondentrainers en de groei van probleemgedrag. Het gesprek kreeg al gauw een andere wending namelijk zijn succesvolle bedrijf. Bij dit soort mensen zit ik altijd graag aan tafel en maak er met liefde mijn agenda voor leeg.

Johan, die zich in de Verenigde Staten John Van Olden noemt, is oprichter en eigenaar van de en houdt zich bezig met het opleiden van hondentrainers. Hij is lid van de IACP (International Association of Canine Professionals) en werkt zijn gehele leven al met honden.

Wat zijn opleiding bijzonder maakt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de opleidingen die wij hier in Nederland kennen, is dat hij ondernemers opleidt. Zijn opleiding is natuurlijk gericht op de theorie en praktijk ten aanzien van het trainen van honden maar vooral ook om mensen op te leiden er echt een business van te maken.

Verenigde Staten versus Nederland

hondernemen in VSIn mijn optiek is dat een kans die wij hier glansrijk laten liggen. En dat komt omdat wij geen ondernemersland zijn. Veel mensen zien het werken met honden als een hobby voor “erbij”. Je hebt een fatsoenlijke baan en doet het hondentrainen voor de lol. Uitzonderingen daargelaten.

Sterker nog, tijdens de diverse opleidingen die ik gevolgd heb werd er toch min of meer al wel gewaarschuwd dat je er nooit een behoorlijk inkomen uit kunt halen. Stimulans om te ondernemen wordt niet echt gegeven.

En dat geldt overigens niet alleen voor opleidingen in de hondenwereld. Datzelfde verbaasde mij hooglijk in mijn opleiding aan de Fotovakschool: je leert alles over fotograferen maar niets over ondernemen terwijl je de opleiding afrondt als Vakfotograaf om daar je geld mee te verdienen.

Franchising en hondernemen

Naar mate het gesprek vordert, ga ik steeds meer glunderen. Ik zie enorm veel potentie in zijn aanpak en bovendien een markt hiervoor in Nederland. Dat zal echt een verschil gaan maken tussen de hobbyisten en professionals.

Ondanks mijn enthousiasme hou ik een en ander onder de pet. Hij vraagt op een gegeven moment waarom ik dat niet ga opzetten in Nederland: instructeursopleiding in combinatie met ondernemerschap.

Ja, ik zou dat heel graag opzetten maar waar moet ik beginnen in een land waar met name de (conventionele) instructeursopleidingen zo ingeburgerd zijn. Ik vraag hem of ik zijn methode kan franchisen maar dat wil hij niet. Hij moedigt mij aan dit zelf te gaan doen. Ik durf niet.

Hoe is het nu?

Na ons gesprek heb ik nog meerdere malen hierover nagedacht. Ik ben begonnen met een plan maar de berg was gewoon te hoog voor mij. Tot een jaar geleden heb ik er nog serieus over gesproken met belanghebbenden in de wereld van de instructie. Ook zij zien vooral veel beren.

Inmiddels ben ik een andere weg ingeslagen en heb mijn missie gevonden. Maar soms, heel soms, knaagt het nog weleens en zie ik het grote geheel voor me. Ik ga er niet meer aan beginnen maar moedig anderen aan hier zeker over na te denken. Nog altijd geloof ik dat er een grote markt voor is en ik wil daar graag aan meewerken, zodra het gedetailleerde plan er ligt …

16 reacties. Reactie plaatsen

Hallo: Ik ben Johan Izaak Hermanus Van Oldenbarneveld genaamd Tullingh ambachtsheer van Berkel, meestal John Van Olden genoemd, ik ben de vader van John Van Olden, die jouw verleden week bezocht heeft. Ik ben een 82 jarige voormalige Rotterdammer, die al meer dan 60 jaren in Hawaii en Californie woont. Een gepensioneerde zakenman, en ik ben trots op mijn zoon. John was een honden militair politie in het Amerikaanse leger, meestal in Duitsland. De Army heeft hem naar een honden training school gestuurd, dat is al meer dan 20 jaren geleden. Zeder die tijd heeft hij een goede boterham verdient met dat vak. Leuk dat hij met collega’s in Nederland in aanraking is gekomen. Mijn Nederlands schrijverij is knudde, zo excuus svp.
Groetjes vanuit het zuiden van Californie, Johan

Beantwoorden

    Wat leuk dat u reageert! En uw Nederlands is prima, niets op aan te merken. Ik vind het een grote eer dat u mijn blog bezoekt. Terecht dat u trots bent op uw zoon. Hij is succesvol, enorm enthousiast en bovendien heel aardig!

    Beantwoorden

Het antwoord ligt in het middel… of in het midden? Of misschien wel in beiden 😉

De titel van je blog is een interessante – vraag is wat oorzaak en wat gevolg is. Wil ik best eens een keer een boom over opzetten 😉

Beantwoorden

ik heb altijd gedacht dat mijn werk in de zorg lag want werken met honden dat kwam niet voor in de beroepskeuze.
Ik merk dat ik ondanks dat ik geen enkele opleiding hierin heb, wel wat heb met honden. Zelfs vreemde honden komen bij mij en janken hun verhaal. Kruipen in
mij ( op schoot) Helaas versta ik ze niet maar merk dat ze zich op hun gemak voelen. Sta ook in de buurt bekend als een soort “hondenmepper”” Tegenwoordig noem je dat anders maar dat woord vind ik te ver gaan zou me als het financieel anders was geweesd meer mee bezig gehouden hebben .

Beantwoorden

    Beste Hondenuniversiteit,

    Ik heb 3 Pitbull’s, alleen de laatste tijd heb ik heel erg last dat ze elkaar opjutten. SOms dan loop ik door de tuin, dan gaat Kees blaffen, vervolgens slaat Jan aan, en als laatste gaat Selma dan ook tekeer.

    Heb je enig idee hoe ik dit kan corrigeren, want het begint nu echt de spuigaten uit te lopen.

    Zelfs de buren klagen, zij zeggen dat ze de honden gaan laten castreren als ik een keer niet thuis ben.

    Help, hoe nu verder?

    Groeten,
    Franc van Boekhold

    Beantwoorden

      Hoi Franc,

      Ik kan me voorstellen dat dit een lastige situatie begint te worden. Zeker als de buren enige dreiging in hun ondertoon gaan leggen. Zij zijn er dus duidelijk niet blij mee. Ik raad je aan bij jou in de buurt op zoek te gaan naar een begeleider / trainer die je gericht kan helpen. Het is lastig om vanaf een beeldscherm aan te geven wat verstandig is in jouw situatie, omdat we vanuit hier de hond niet kunnen zien.

      Succes!

      Beantwoorden

Monique, statistieken over toename ken ik evenmin. De trend in een – schijnbare – toename van probleemgedrag zie ik wel. Vraag is waar dat aan ligt; ik denk dat er diverse redenen voor zijn.

In ieder geval is er meer dan vroeger oog voor honden(probleem)gedrag, de hondengedragstherapeut is van een exotisch fenomeen tot een bekende verschijning geworden en mensen vinden sneller de weg daar naar toe. Daarmee zou in ieder geval het idee kunnen ontstaan dat er een toename is in probleemgedrag.

Beantwoorden

wat vinden jullie van J.R Toman of ben ik nu ouderwets,
Ik blijf erbij voed een hond goed op en dan pas je kind. Wat doet men kinderen en hond niks opvoeden en dan klagen. MAAr de zo genaamde opvoeders van honden vliegen de pan uit. GEEN ENKELE HOND IS OP TE VOEDEN ALS JE NIET BEREID BENT NAAR JE EIGEN FOUTEN TE KIJKEN.
Ik hoop zo dat mensen eerst nadenken vooor ze weer zo een leuk pupje aanschaffen, leuk want de kinderen willen het zo graag. Ja maar de kinderen laten hem/haar niet uit.

Beantwoorden

Prikkelend artikel. Ik denk, net als Wilmy, dat er diverse oorzaken zijn. Wellicht de bekendheid met hulp in de vorm van gedragstherapeuten, de rol van de hond in onze samenleving, het feit dat mensen sowieso meer tegen problemen of het structureren van hun leven aan lijken te lopen (in b.v.relaties, opvoeding kinderen, carriéreplanning). En niet te vergeten: de snel veranderde visies op opvoeding en training van honden. Het andere punt in het artikel: het gebrek aan ondernemerschap in Nederland vind ik trouwens ook een interessante!

Beantwoorden

Ja Jennifer, de snel veranderende – prestatiegerichte – maatschappij zal zeker ook mede debet zijn aan het groeiend aantal probleemhonden. Maar ook die zouden, door het groeiend aantal gedragsdeskundigen, toch allemaal goed geholpen kunnen worden? Ik ben bang dat we het toch moeten zoeken in het niveau van de trainers en gedragsdeskundigen. Kwantiteit ten over maar kwaliteit?

Beantwoorden

    Interessant onderwerp en boeiend. Zeker kwaliteit lijkt nog sterk verbetert te kunnen worden.Gister nog een typerend voorbeeld ervaren van een man met jonge Ridgeback die mij vertelde hoe op EG curses door trainer hem verweten werd dat de hond geen aandacht had maar de trainer in gebreke bleef hoe het dan aangeleerd /verbeterd moest worden. Snapte de frustatie van de eigenaar want daar draait het nou net om …grrr.

    Beantwoorden

      Reactie op dat wat Aad schreef op 7 mei. Het is inderdaad zo dat veel instructeurs je heel goed weten te vertellen dat je het verkeerd doet. Dat je geen controle hebt over de hond en dat de hond geen aandacht voor je heeft. Dat is als eigenaar inderdaad heel frustrerend. Die frustratie komt de hond dan ook niet ten goede. Als een gedragsdeskundige (trainer of instructuur) meer inzicht zou hebben in “menselijk” gedrag en zou inzien wat hij te weeg brengt bij de eigenaar van de hond, dan zou er al veel misserie opgelost zijn. Het draait er immers om dat je als eigenaar zelfvertrouwen hebt en die ook uitstraalt. De hond moet op je kunnen rekenen en moet er van uit gaan dat je alles onder controle hebt. Dat is onmogelijk wanneer iemand constant zit te zeggen dat je verkeerd bezig bent. Ik heb dat zelf ook voorgehad. Ik begon aan alles te twijfelen met als resultaat dat mijn hond heel onzeker en gestrest is (was). En ja,dan zie je uiteindelijk ook wel in dat je eigen onzeker gedrag heel negatief is voor je hond, maar zet dat maar eens terug recht ! Ik train nu op mezelf. Ik heb wel een tijdje homeopathie en T-Touch met mijn hondje gedaan om aan zijn innerlijke rust te werken. Of dat nu echt werkt bij een hond weet ik niet. Maar voor mezelf deed het wonderen. Al was het maar het feit dat ik geloofde dat mijn hondje iets beter voelde, dat het mij ook weer terug wat meer zelfvertrouwen gaf. In ieder geval… ik ben ondertussen zelf weer helemaal ontspannen als ik met mijn hondje wandel en mijn hondje is dat nu ook. En ik sta er nu van te kijken wat ik op korte tijd allemaal heb bereikt met hem. Ik zou hem bij manier van spreken zo kunnen inschrijven om examen te gaan doen. Hij luistert echt goed, en heeft er nog plezier in ook. Het volgende punt dat ik hierbij ook zeker wil aanhalen is dat probleemgedrag niet enkel een kwestie is van de hond te trainen. Het gaat meer om het trainen van het baasje. Rekening houdend met het feit dat het baasje ook een levend wezen is en onderhevig is aan verschillende emoties. Je kan die emoties niet zomaar uitschakelen. Ik heb het mij zo hard aangetrokken dat ik mijn pup, die gek was op de hele wereld en blafte op alles wat bewoog, niet onder controle kreeg. Je schiet er dan echt niets mee op als je een dure gedragsdeskundige onder de arm pakt die eens effe gaat uitleggen met welk truckje je hond weer onder controle kunt krijgen. Dat truckje leek de logica zelf, maar was in de praktijk haast onmogelijk toe te passen. Wat weer het gevolg had dat de frustratie steeds meer groeide als na maanden intensief en consequent trainen de resultaten uitbleven. Ik heb me toen toch wel eens afgevraagd : WAAR BEN IK IN GODSNAAM MEE BEZIG. Ik denk dat een gedragsdeskundige ook eens moet bekijken of de voorgestelde training wel haalbaar is voor de combinatie hond – mens die hij (zij) voor zich heeft. Je moet het voor de lol eens gewoon proberen om met je hond de straat op te gaan en bij elke auto die je tegen komt het bevel “kijk” te geven (waarbij de hond naar je gezicht kijkt) Dat is vermoeiender dan je denkt. Ik heb het maanden vol gehouden waardoor ik een hond heb gecreëerd die als een robot naast me loopt en me constant zit aan te staren (je moet je maar eens voorstellen op een drukke baan) Maar o wee als ik een steek liet vallen !!!! En aangezien wij allemaal maar mensen zijn en af en toe eens een steek laten vallen, is zo’n trainingsplan niet vol te houden. Tenzij de training na een week al zo’n vruchten af werpt dat je er een goed gevoel aan overhoud. Als ze met een trainingsplan afkomen moeten ze dus zien dat het haalbaar is voor zowel hond als baasje. Anders krijg je frustraties door dat het gewenste resultaat uitblijft waardoor op den duur ook de brui wordt gegeven aan het wegtrainen of ombuigen van ongewenst gedrag. Ge moet maar eens goe uw ogen de kost geven. Veel mensen die een hond met probleemgedrag hebben, blijven gewoon met dat probleem zitten. Een hond die trekt aan de riem, zal een jaar later nog trekken aan de riem. Zelfs al gaan die mensen keurig naar de hondenschool. Op den duur zeggen mensen “foert” als het niet lukt. En dat is heel begrijpelijk. Een gedragsdeskundige moet een groot menselijk inzicht hebben, mensen kunnen motiveren en zien wat haalbaar is of wat niet. Dan pas gaat het met de hond wel goed komen. Een goeie opleiding psychologie zou veel gedragsdeskundige aardig van pas komen !!!!

      Beantwoorden

Leuk geschreven stuk !
Ik vind het altijd bijzonder om te zien hoe sommige mensen omgaan met hun hond.
Ik denk dat zeker in Nederland er best nog wel wat honden bezitters een training kunnen volgen!

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu