We kennen het allemaal en gebruiken het ook om een emotie te benoemen maar wat is het eigenlijk, het lentegevoel? Woordenboeken geven definities als ‘een aangenaam gevoel’, ‘een prettig gevoel’. Ook lees ik omschrijvingen als ‘in de rij voor de kassa van het tuincentrum met al die kleuren en geuren’.

Het lentegevoel is een emotie en het blijkt lastig om een emotie goed onder woorden te brengen. Die van onszelf, laat staan die van de hond. Het komt de laatste tijd vaak voorbij: emoties, bewustzijn, cognitie en aanverwante termen om aan te geven wat wij (denken te) weten van honden.

Emoties en bewustzijn

lentegevoel Het blijft ons intrigeren wat er in zijn kop omgaat. Opvallend vind ik de uitspraak van Adam Miklósi: “Onze beste vriend lijkt meer op ons en minder op zijn voorouder dan we dachten en dat heeft ook gevolgen voor hoe we met hem om kunnen gaan.”

Eindelijk hoeven we de hond niet meer te zien als een (tweederangs) wolf maar gewoon voor wat hij is: een hond met meer menselijke trekjes dan wij ooit voor mogelijk hadden gehouden. Bijna honderd procent van de hondeneigenaren herkent blijdschap bij zijn hond en toch werd ons jarenlang voorgehouden dat dat niet kon. Of te wel: nagenoeg alle hondeneigenaren waren gek en de wetenschap wist het beter.

Tien jaar geleden mocht je niet spreken van een jaloerse hond. Als een hond opdringerig aandacht aan het vragen was terwijl jij jouw andere hond aanhaalde dan was hij dominant en wilde de baas spelen. Zelf kon ik dat nooit verklaren: mijn zogenaamde dominante hond was juist heel onzeker en zocht vaak steun.

Antropomorfiseren

lentegevoelWat heb ik onzinverhalen opgehangen tegen mijn cursisten toentertijd, realiseer ik mij nu. Gebaseerd op verkeerde theorieën en vreemde interpretaties van gedrag. Want o wee als een cursist vertelde dat zijn hond het lentegevoel had. Dat kan toch niet, hoe kan een hond een lentegevoel hebben. Duidelijk gevalletje van antropomorfiseren; een werkwoord dat niet bestaat maar waarvan elke lezer de betekenis begrijpt.

Hier thuis hebben we allemaal het lentegevoel: als dartelende lammetjes en koeien die voor het eerst weer naar buiten mogen. Zo gedragen wij ons. Ja, dat is het lentegevoel bedenk ik me nu. Hoe zouden onze honden dat ervaren? We zullen het nooit weten en willen we dat ook eigenlijk wel? Soms hoor ik hondeneigenaren verzuchten: “Kon ik maar eens in die kop kijken” of “Ik wou dat mijn hond kon praten.”

Nee mensen, laten we nou juist genieten van de hond zoals hij is en niet altijd alles willen verklaren. De hond is gewoon een hond. Dat maakt hem tot onze grote vriend. Ik wil helemaal niet weten wat er in zijn kop omgaat en al helemaal niet dat hij kan praten. Als ik dat wil, neem ik wel een vent zodat ik de hele dag kan vragen: “Waar denk je aan…

Vorig bericht
5 tips om je nieuwsbrief beter te maken
Volgend bericht
De KOR houdt je honderneming klein

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu