Het gevaar van een te lekker voertje

Ik las het afgelopen week in een boek en heb het ook direct zelf ervaren, dus dat is zeker een blogpost waard: het gevaar van een te lekker voertje.

Afgelopen week was ik bij Boris, een Norfolk Terriër met een gedragsprobleem. Daar ga ik verder niet over uitweiden maar wel over iets anders wat daar gebeurde.

Los = voertje

Om het ijs een beetje te breken, zorgde ik voor interactie met de hond. Dat doe ik vrijwel altijd als ik ergens kom. De meeste honden willen wel spelen en komen zelf al met een speeltje aanzetten. Zo ook Boris.

Ik merkte wel dat hij het loslaten moeilijk vond ofschoon hij er ook plezier in had als ik het speeltje weer voor hem weggooide. De lol was even zachtjes eraan trekken allebei maar ik wilde wel dat hij het daarna los zou laten. Dus ik ging ruilen. Omdat ik voor andere honden vreemd ben, heb ik altijd de meest lekkere voertjes bij me voor extra overredingskracht. Vaak is dat een combinatie van kaas, gedroogde pens, Rodi-worst en hondenkoekjes.

Dus ik lok Boris naar mij toe met zijn speeltje, we trekken er beiden even aan en ik hou een voertje (pens) voor zijn neus; hij laat onmiddellijk los want vindt het duidelijk een goede ruil. Maar daarna had hij geen interesse meer voor zijn speeltje; hij wilde het niet meer vasthouden.

Einde spel

Dat was direct het einde van het spel. Boris vond mijn voertjes vele malen leuker, lekkerder en spannenders dan samen spelen met zijn eigen muis. Ik besefte dat ik een fout gemaakt had en realiseerde ineens wat ik een dag daarvoor gelezen had.

Spel is één van de grootste beloningen voor een hond. Het spel op zich dus. Waar doe je een hond het grootste plezier mee als hij een speeltje aan komt zetten wat hij zojuist geapporteerd heeft? Juist, het opnieuw weggooien zodat hij het weer op kan komen halen.

Ik haalde het genot van het spel bij Boris weg door te belonen met een te lekker voertje. Lekkerder dan de lol van het spel. Wat zonde maar wat een goede les! Beter kunnen de eigenaren dus gaan oefenen op het vast en los en daarbij het speeltje ruilen voor een ander speeltje of voor een iets minder lekker voertje.

Hieronder zie je mijn pogingen om Boris over te halen. Hij heeft enkel interesse voor het bakje wat op de tafel staat…

Monique is hondengedragstherapeut, gediplomeerd instructeur en ondernemer maar bovenal coach. Zij wordt geïnspireerd door de "waarom"-vraag. Waarom gedraagt de hondeneigenaar zich op een bepaalde manier en wat heeft dat voor effect op de hond. In haar aanpak van gedragsproblemen bij honden staat dus altijd de mens centraal.
Meer over Monique