Omdat ik sinds kort vrijwilliger ben bij de Dierenbescherming OverGelder doe ik natuurlijk hieraan mee.

Ik ga 7,5 km lopen om ervoor te zorgen dat zwerfkatten onvruchtbaar worden gemaakt en zwerfkittens worden opgevangen in gezinnen. Daar is hard geld voor nodig!

Dierenbescherming

De Dierenbescherming bestaat sinds 1864 en is er voor het welzijn van alle dieren. Zowel huisdieren, boerderijdieren, wilde dieren en proefdieren. Ofschoon wij onszelf vaak op de borst kloppen en met het vingertje wijzen naar andere landen er is nog een heleboel werk te doen in Nederland.

Gelukkig gaat het steeds beter door verschillende initiatieven die als onderdeel van de Dierenbescherming of als individuele organisatie het nodige bereiken. Denk aan het afschaffen van de bio-industrie en de doorbraak die Wakker Dier onlangs heeft gehad bij grote organisaties die de plofkip niet meer gaan gebruiken.

Geen honden maar katten dit keer

De Dierenbescherming doet landelijk enorm goed werk maar heeft ook regionale projecten. Zo ook deze: de Dierenbeschermingstocht 2012. Het doel van deze tocht is geld in te zamelen om zwerfkatten in de provincie Gelderland onvruchtbaar te maken.

De katten worden gevangen, gecastreerd of gesteriliseerd, en daarna teruggeplaatst. Kittens worden ter adoptie aangeboden om in een gezin op te groeien. Zo wordt de populatie kleiner zonder dieren te doden.

De Hondenuniversiteit omarmt dit initiatief en ik ga zelfs zo ver dat ik zelf mee ga lopen op 24 juni. Dit is de eerste keer dat ik zo actief deelneem aan een actie voor het goede doel. Ik ben daar enorm selectief in maar nu hoefde ik niet te twijfelen!

Vrijwilliger van de Dierenbescherming

Sinds kort ben ik vrijwilliger van de Dierenbescherming; een lang gekoesterde wens is in vervulling gegaan. Nu heb ik eindelijk de mogelijkheid om dit te doen. Ik ben coördinator scholenvoorlichting in Apeldoorn.

Onze voorlichters bezoeken basisscholen in de gemeente Apeldoorn en vertellen over het werk van de Dierenbescherming voor kinderen van groep 5 t/m 8. Wij leren kinderen hoe ze met dieren om moeten gaan en wat dierenwelzijn betekent. Op een positieve manier en nooit corrigerend.

Het ligt dan uiteraard voor de hand dat ik mee ga doen met de Dierenbeschermingstocht 2012. Jij kunt mij sponsoren door een donatie te doen. Dat kan op mijn profiel op de website van de Dierenbescherming.

De fotograaf in kwestie heeft mij expres heel oud gemaakt bij het nabewerken van deze foto, een doodzonde natuurlijk om dat bij een vrouw te doen.

Maar ach, hij was nog jong en onbedorven zullen we maar zeggen. En die hoofddoek kwam gewoon uit de verkleeddoos.

Doe geen aannames!

Deze foto wilde ik ooit gebruiken als profielfoto op een niet nader te noemen website. Hij werd geweigerd omdat de eindredacteur ervan overtuigd was dat ik niet diegene was op die foto. Hij heeft niet eens de moeite genomen contact op te nemen maar nam het gewoon aan als zijnde de waarheid. Zijn waarheid.

Ik maakte deze week dezelfde fout. Door een misverstand dacht ik dat iemand mij liet zitten voor een afspraak en reageerde door de deur dicht te gooien. Ik ging ervan uit dat hij niet geïnteresseerd was. Fout! Hij had zich afgemeld voor onze afspraak maar die melding was bij mij niet doorgekomen en hij wilde juist graag verder. Maar nu niet meer.

Wat had ik moeten doen? Ik had natuurlijk moeten vragen wat er aan de hand was zonder vooroordelen en aannames. Toegegeven, het is moeilijk want je raakt geïrriteerd als iemand zijn afspraak niet nakomt zeker als je die ervaring al meerdere malen gehad hebt. Maar dat alles geeft jou nog niet het recht zaken voor een ander in te vullen. Ik weet het wel. Maar er is een groot verschil tussen weten en doen!

Denken als een hond?

Ooit schreef John Fischer er een boek over en iedereen die dat boek gelezen heeft denkt nu te kunnen denken als een hond. Fout! Nog afgezien van het feit dat wij helemaal niet weten hoe honden denken omdat er gewoonweg nog weinig onderzoek naar gedaan is, denken wij altijd als een mens inclusief onze vooringenomenheid en vooroordelen.

Wij projecteren onze gedachten op die van de hond. Heb jij jezelf er weleens op betrapt dat je dacht te weten wat jouw hond denkt? Ik vermoed dat iedere hondeneigenaar dit wel herkent bij zichzelf. Je zit keihard mee te zingen met een cd’tje en jouw hond wordt wat onrustig. “Hij denkt vast, wat doet ze raar”. Wedden?

Zo doe ik regelmatig gedragstesten bij honden. De eigenaren weten vaak van te voren al hoe de hond gaat reageren. “O dat doet ie echt niet hoor”. Hoogst verbaasd zijn ze dan als hij het wel doet. Ze denken immers hun hond te kennen en menen te weten wat er in zijn kop omgaat. Echter, niet alles is te verklaren aan de hand van conditioneringstheorieën en gedrag of lichaamstaal.

Vooroordelen

Elke hondeneigenaar kent vast wel wat vooroordelen over zijn hond of ras. Zo had ik ooit een poolhond en alleen al de rechtopstaande oren zorgden ervoor dat mensen hem niet vertrouwden. Zeker als er weer een bericht in de krant stond van een Husky die een baby uit de wieg had getrokken en dood gebeten liepen ze met een grote boog om hem heen. En hij was helemaal geen Husky …

Zojuist zag ik een filmpje voorbij komen van “Britain’s got talent”. Mooi voorbeeld van vooroordelen. Merkwaardig genoeg zijn het steeds weer dezelfde mensen die het vooroordeel hebben. Je zou denken dat ze nu langzamerhand toch wel geleerd hebben dat schijn vaak bedriegt.

Hoe zit het met jouw eigen vooroordelen en welke aannames doe jij?

Hoewel zijn naam anders zou vermoeden, is hij een Amerikaan en succesvol ondernemer.

Bij die mensen zit ik altijd graag aan tafel en maak er met liefde mijn agenda voor leeg.

Canine Trade Group

Johan, die zich in de Verenigde Staten John Van Olden noemt, is oprichter en eigenaar van de Canine Trade Group en houdt zich bezig met het opleiden van hondentrainers. Hij is lid van de IACP (International Association of Canine Professionals) en werkt zijn gehele leven al met honden.

Wat zijn opleiding bijzonder maakt, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de opleidingen die wij hier in Nederland kennen, is dat hij ondernemers opleidt. Zijn opleiding is natuurlijk gericht op de theorie en praktijk ten aanzien van het trainen van honden maar vooral ook om mensen op te leiden er echt een business van te maken.

Verenigde Staten versus Nederland

In mijn optiek is dat een kans die wij hier glansrijk laten liggen. En dat komt omdat wij geen ondernemersland zijn. Veel mensen zien het werken met honden als een hobby voor “erbij”. Je hebt een fatsoenlijke baan en doet het hondentrainen voor de lol. Uitzonderingen daargelaten.

Sterker nog, tijdens de diverse opleidingen die ik gevolgd heb werd er toch min of meer al wel gewaarschuwd dat je er nooit een behoorlijk inkomen uit kunt halen. Stimulans om te ondernemen wordt niet echt gegeven.

En dat geldt overigens niet alleen voor opleidingen in de hondenwereld. Datzelfde verbaasde mij hooglijk in mijn opleiding aan de Fotovakschool: je leert alles over fotograferen maar niets over ondernemen terwijl je de opleiding afrondt als Vakfotograaf om daar je geld mee te verdienen.

Opmerkelijk

“Where dogs send their people for training” is de slogan van John en die slaat natuurlijk de spijker op zijn kop. Ook in de Verenigde Staten zijn er hevige discussies over diverse trainingsmethoden.

John ziet een opmerkelijke trend in de Verenigde Staten: er een groeiend aantal honden dat probleemgedrag vertoont terwijl er tegelijkertijd een groeiend aantal hondentrainers / gedragstherapeuten is.

Hij vraagt mij hoe dat in Nederland gesteld is. Ik heb daar geen statistieken over paraat – als die er uberhaupt al zijn – maar eerlijk gezegd heb ik zelf ook het gevoel dat het groeiend aantal trainers nou niet echt geleid heeft tot een vermindering van probleemgedrag bij honden. Heel voorzichtig wil ik wel stellen dat ik eerder het tegenovergestelde constateer.

Zo kan ik me nog heel goed een artikel in de krant herinneren van Henk Cuppen (een zeer traditionele hondentrainer) in antwoord op het omschakeling zo’n 10 jaar geleden van slipketting naar clicker bij de Martin Gaus hondenscholen. “Waarom heb ik het dan zo druk?” vroeg hij zich af.

“Balanced dog trainer”

John noemt zich een “balanced dog trainer” ofschoon hij eigenlijk een beetje hekel heeft aan die term. In de Verenigde Staten wordt dit veelvuldig gebruikt om de balans aan te tonen als tegengeluid voor de zogenaamde R+ (positieve bekrachtiging) en P+ (positieve correctie) trainers.

Wij zijn beiden van mening dat het antwoord natuurlijk in het midden ligt. Een goede hondentrainer weet dat niet alles met sociale interactie, koekje en speeltje opgelost kan worden. Maar hij kent ook de keerzijde van de dominantiehandelingen en het roedelleiderschap.

Maar bovenal zijn John en ik van mening dat de discussie hierover nooit gevoerd zou moeten worden op het niveau van de trainingsmethode maar altijd beredeneert vanuit de mens, de eigenaar van de hond. Deze bepaalt immers voor een groot (het grootste?) gedeelte het gedrag van de hond.

Om jezelf te dwingen naar jouw eigen gedrag te kijken is natuurlijk hartstikke eng. Dus voeren we de discussie liever op een ander niveau …

Direct na het vertrek van de gedoogsteun van Wilders sterft ook zijn paardje een vroege dood. En geen animal cop die het hiervan kan redden … En nu? vraagt de Dierenbescherming zich terecht af.

Kan dit zo maar?

Terecht dat de Dierenbescherming zich zorgen maakt. Er zijn wetten gemaakt en die moeten worden nageleefd. Dat hebben we met z’n allen afgesproken in Nederland.

Dat betekent bijvoorbeeld dat het alarmnummer 144 24 uur per dag, 7 dagen per week bemand moet zijn. De telefoon moet dus aangenomen worden en de aangifte behandeld.

Volgens de huidige regeringspartijen verandert er weinig. Er zal geen speciale opleiding komen voor politieagenten maar agenten zullen worden vrijgemaakt voor dierenbescherming.

Het nut van de Dierenpolitie

De meerderheid van de Tweede Kamer stemde in met een voorstel de dierenpolitie ook andere taken te laten doen. Dit was natuurlijk tegen het zere been van initiatiefnemer Dion Graus (typefoutje zit in een klein hoekje, merk ik). Citaat:

“Is dat nou een christendemocraat? Volgens hun Bijbel moet je respect hebben voor alles was god geschapen heeft. Je kunt toch niet toestaan dat dieren in deze tijd worden gemarteld, mishandeld en verwaarloosd?”

Alsof we voor de komst van de Dierenpolitie dit wel toegestaan vonden. Alsof we nu direct onze handen aftrekken van alle dierenmishandeling en -verwaarlozing en de andere kant opkijken.

Dierenbescherming en Dierenpolitie

De Dierenbescherming is blij dat er wetten gehandhaafd blijven op het gebied van dierenwelzijn en dat het zeker een aandacht blijft houden bij de politie. Toch wil de Dierenbescherming wel dat er gauw verder gesproken wordt over de prioriteitstelling bij de politie inzake dierenleed.

Kortom, het laatste woord is hier nog niet over gezegd. Persoonlijk vind ik de hele discussie rondom het beter omgaan met dieren en de opgelegde sancties hierop een uitstekende ontwikkeling.

Misschien is Nederland er nog niet klaar voor maar die tijd gaat vast komen. De publieke opinie is dat wel, nu nog zorgen voor een iets representatievere ambassadeur vanuit de politiek …

Nou zijn de Franse bulldoggen over het algemeen wel erg levenslustig maar deze had wel een verleden waardoor je ook zomaar ander gedrag zou kunnen verwachten. Een bewijs hoe vergevingsgezind honden toch zijn.

Franse bulldog, een clown

Bo komt van Marktplaats. Daar werd hij aangeboden omdat hij alles sloopte. Bij verdere navraag bleek dat Bo eigendom was van een vrachtwagenchauffeur en de binnenkant van de vragenwagen zo’n beetje alles was wat hij ooit gezien had in zijn leven.

Zijn huidige eigenaren zagen deze uitdaging wel zitten en namen hem mee. Bo keek zijn ogen uit. Bijna alles was nieuw voor hem. Ze gingen met hem aan de slag en al gauw veranderde Bo in een ware Franse bulldog: aanhankelijk, gevoel voor humor maar ook een tikkeltje lomp.

Dat opspringen tegen mensen (en vooral kinderen) en het overal op af stormen, daar hadden ze nog wel wat ondersteuning bij nodig. En zodoende kwamen ze bij mij terecht. Wat een leuke hond!

Controle en beheersing: twee sleutelwoorden

Als mensen met vragen bij mij komen gaat het meestal om ongewenst gedrag. Ze willen de hond iets afleren, corrigeren het gedrag maar het werkt niet. Mensen stellen mij nooit de vraag dat ze controle willen over de hond en dat de hond beheersing over zijn eigen gedrag moet leren.

Toch komt het daar in veel gevallen op neer. Want dat is de achterliggende frustratie: corrigeren helpt niet en ze weten niet wat ze wel moeten doen; de controle ontbreekt. Het niet onder controle hebben van bepaalde situaties is voor veel mensen een bron van frustratie, ergernis en stress.

Maar een hond moet zich ook leren beheersen; het kan je leven redden. Omdat honden in een beschermde omgeving leven, wij zorgen immers voor ze, is de noodzaak van beheersing niet zo groot. Daarbij komt dat er vaak een beloning volgt dus waarom zou je?

Les 1: wat doe je nu?

Mijn eerste les bestaat altijd uit het stellen van een doel voor de komende maand. In geval van Bo is dat het komen als hij geroepen wordt. Daar begint namelijk de controle. Ik stel de vraag “Wat doe je nu?” en laat de eigenaren dat demonstreren. Vanuit daar gaan we verder.

Groot was mijn verbazing en vreugde om te zien hoe vrolijk Bo meeloopt met zijn baas, continu contact makend. Bij zijn derde poging gaat hij zelf maar op onderzoek uit en trekt zijn eigen plan.

Zonder direct een advies te geven vraag ik waarom ze hem negeren en wat ze zouden kunnen doen om meer contact te krijgen. Al pratende en denkende komen ze zelf tot de oplossing. Het verschil tussen trainen en coachen.

De volgende lessen

Bo vindt het leuk om met zijn baasjes te wandelen en komt graag als hij geroepen wordt. Met een andere hond in de buurt is het soms wat lastig maar dat gaat helemaal goed komen.

En haast als een wonder is ook het opspringen een stuk minder geworden. Zou het misschien komen omdat ze minder tegen hem praten en hem niet meer corrigeren? Wie zal het zeggen …

[de hond op de foto is niet Bo]

Bij sommige gebruiksonden wordt deze test standaard uitgevoerd bij pups van 7 weken en dient als selectiemiddel voor pups die later het grote belangrijke werk mogen gaan doen.

Puppytest van Campbell

De bekendste test is ongetwijfeld de zogenaamde Campbell-test. Deze test, ontwikkeld in 1975, bestaat uit 5 onderdelen. Dat wil zeggen dat er vijf verschillende prikkels worden toegdiend waarna wordt gekeken op de pup hierop reageeert.

Bij elk testonderdeel horen vijf reactiemogelijkheden. Deze worden genoteerd door de tester. De totaaluitslagen van de vijf onderdelen worden bij elkaar opgeteld en daar komt een eindoordeel uit. Dit is wellicht wat  kort door de bocht maar daar komt het ongeveer op neer. In de praktijk blijkt het echter niet zo zwart-wit.

Eén voorbeeld: in het eerste testonderdeel – sociale binding – wordt gekeken of de pup genegen is naar de tester toe te komen als deze hem lokt. Eén van de keuzemogelijkheden is: “De pup komt direct met opgeheven staart naar u toegelopen en krabbelt met zijn poten aan uw handen”. Maar wat nou als de pup direct komt met een opgeheven staart en niet krabbelt met zijn poten?

Kortom, de deskundigen zijn het er wel over eens dat de originele Campbell-test niet voldoende mogelijkheden biedt om gedrag te scoren. Maar wat moet je dan?

Puppytest van Jenny Bruinsma

Ook alweer wat jaren geleden ontwikkelde gedragsbioloog Jenny Bruinsma een puppytest met meer testonderdelen en een veel beter scoreformulier. Hierin werd namelijk ook gekeken naar de snelheid van locomotie, het tonen van conflictsignalen, eventuele schrikreacties en het herstelvermogen.

Dit maakt het interpreteren van de testresultaten niet makkelijker en nog meer voorbehouden aan gedragsdeskundigen. Een goede zaak?

De voorspelbaarheid van een puppytest

Inmiddels heeft elke gedragsdeskundige die puppytesten uitvoert wel een variant ontwikkeld van één of andere test of er zelf eentje ontworpen. Maar wat zegt een puppytest? Wat is de voorspelbaarheid van deze test?

Vooral die laatste vraag blijft de gemoederen binnen de hondengedragstherapie bezighouden. En het is zeker een interessant onderwerp waar je eigenlijk nooit over uitgepraat bent. Persoonlijk denk ik dat je er niet al te veel waarde aan moet hechten maar dat het wel een aardig middel is om te meten wat een hond in aanleg in zich heeft.

Ook blijkt dit in de praktijk lastig test- en meetbaar. Als een pup in de test niet achter een balletje aan wil gaan, heeft hij dan geen werkaanleg? Het blijft lastig en een tikkeltje koffiedik kijken. Wel is mijn ervaring dat vooral serieuze fokkers toch hun nest willen laten testen en dan vaak omdat ze soms twijfelen of pupje paars of pupje groen beter bij familie A of familie B past.

Puppytest: doen of niet?

Ik zeg volmondig: “Ja” en doel hiermee op puppytesten die fokkers laten uitvoeren bij honden die als “gezinshond” gaan functioneren. Ik houd mij ver van puppytesten voor gebruikshonden. Dat is een volledige andere tak van sport.

Waarom ja? Allereerst is het een signaal van de fokker naar de toekomstige eigenaren dat hij zijn vak (of moet ik zeggen: hobby) serieus neemt. Een ervaren fokker hoeft wellicht niet elke pup van elk nest te laten testen maar bij pups waar er enige twijfel is op welk terrein dan ook, kan testen wel meer inzicht geven.

Het is vaak ronduit geruststellend als een gedragsdeskundige uiteindelijk op hetzelfde advies uitkomt als de fokker. Dat is toch een bevestiging.  En laten we er ook niet al te chic over doen: een puppytest blijft een momentopname en we weten dat gedrag context-gebonden is. Het maakt wel degelijk uit of een pup net is wakker gemaakt of hoog in energie zit omdat hij net gespeeld heeft met nestgenoten.

Ik vertel daarin in het kort hoe het eerste jaar is verlopen in het leven met Julie mijn dove Pyreneese berghond en de manier waarop ik nu met haar train.

Hondenmanieren en Hanneke

Elke hondeneigenaar kent het blad wel of heeft er ooit van gehoord. Begonnen onder de vlag van Martin Gaus, is het alweer heel wat jaren ‘zelfstandig’ met als hoofdredacteur Hanneke Reitsma.

Hanneke heeft mij veel geleerd over honden. Ik kwam met mijn eerste hond bij haar op de Martin Gaus hondenschool in Zoetermeer zo’n 11 jaar geleden. Ik bleef min of meer hangen, werd ook instructeur en gedragstherapeut en – net als Hanneke – verliefd op de Alaska malamute.

Hanneke en ik hebben dus wel een verleden samen en dat schept toch een band. Hoe dan ook. Toen zij mij dus vroeg een artikel over de dove hond te schrijven, kun je je vast voorstellen dat ik apetrots was.

Dove-honden-mevrouw

En zo ben je dan ineens de dove-honden-mevrouw zoals iemand mij onlangs aansprak. Ik ben natuurlijk niet de enige hondeneigenaar met een dove hond maar bij mijn zoektocht naar een goede trainingsmethode die aansluit bij mijn wensen en de mogelijkheden van mijn hond, ving ik bot.

Er waren genoeg trainers die mij wel wilden helpen – zeker met het gebruik van de stroomband – maar geen enkele had aantoonbare ervaring met het trainen van een dove hond op de manier zoals ik het wilde. Dus er zat niets anders op dan zelf aan de slag te gaan.

Momenteel ben ik bezig met deel 2 van mijn boek over het leven met Julie waarin ik uitgebreid in zal gaan op deze trainingsmethode. Binnenkort gaat de voorinschrijving hiervoor starten. Op 29 mei geef ik een lezing over het omgaan met een dove hond. Inschrijving kan binnenkort.

Dove hond artikel

Wil je het artikel lezen, dan kun je het hieronder downloaden.

Pagina 1 en 2

Pagina 3 en 4

Dove hond lezing

Op 29 mei 2012 geef ik een lezing over de dove hond in Alphen aan den Rijn. Je vindt hier meer informatie en de mogelijkheid je in te schrijven.

Maar natuurlijk wel alleen als het gaat om vriendelijke, schone en goedgemanierde honden, aldus één van de onderzoekers. Was daar een nieuwe studie voor nodig?

Werkplek

Met enige regelmaat krijg ik de vraag waarom ik vanuit huis werk. Een kantoor zou beter een scheiding aangeven tussen werk en privé zodat je of echt aan het werk bent of echt vrij bent.

Ik had een kantoor. Sterker nog, ik heb een kantoor. Weliswaar aan huis maar het is echt een heuse werkkamer ingericht met prachtig bureau en ergonomisch verantwoorde bureaustoel. Ik zit er nooit. Mijn laptop staat op de eettafel (waar ik zelden eet, dus eigenlijk is het gewoon mijn bureau) en ik zit op een stoel die in alle opzichten niet instel- en verstelbaar is.

Mijn honden liggen om mij heen. Altijd. Ik struikel er dan ook regelmatig over als ik op wil staan. Als ik iets wil lezen, verhuis is naar een lekkere stoel bij het raam en verhuizen mijn hond mee. Met mijn honden om mij heen ben ik rustiger, creatiever en meer gefocust.

Die korte tijd dat ik van mijn werkkamer gebruik heb gemaakt, vroeg ik mij altijd af wat ik daar deed. Ongezellig, in mijn eentje en wetende dat Rover de hele tijd bovenaan de trap lag te wachten tot ik naar boven kwam. Kortom, ik neem mijn honden mee naar mijn werk.

Resultaten studie

“De onderzoekers ontdekten dat werknemers op dagen dat hun hond op het werk aanwezig was veel minder stress ervoeren. De werknemers lieten weten dat een hond de moraal binnen het bedrijf heel goed doet en dat de hond stress vermindert. Ook zou het de samenwerking ten goede komen. Omdat de stress onder werknemers minder werd, ging de productiviteit ook omhoog.”

Er werden 550 medewerkers van een bedrijf in de VS onderzocht. De studie is gepubliceerd in het blad International Journal of Workplace Health Management. Ik heb het rapport niet gelezen want mijn eigen ervaring, daar kan geen studie tegenop …

Het lijkt wel of er een soort golfbeweging in aandacht hiervoor in zit. Het ene moment lijkt een bepaalde methode zaligmakend, maar enige tijd later komt er weer een nieuw fenomeen opgedoken dat al het andere naar de achtergrond lijkt te duwen.

Trainingsmethoden zijn commercieel

Vrijwel altijd gaat het gepaard met de nodige commercie. Niet dat ik iets tegen commercie heb, laten we daar duidelijk in zijn; wie iets goeds op de markt kan brengen waar een ieder beter van kan worden, heeft mijn zegen.

Van ideeën en ideologie kun je nu eenmaal niet eten en een goede methode om het doel te bereiken mag zeker gedeeld en beloond worden. Kompleet met boeken, tijdschriften en wat dan ook.

Opvallend in mijn optiek is echter, dat er steeds vaker een strategie “heilig en zo vernieuwend” lijkt te zijn, dat die de vorige uit de belangstelling weg weet te drukken.

Op het moment dat de nieuwe gedachten de boventoon voeren, komt er heftige kritiek op de andere zienswijzen. Plotseling lijkt daar niets meer van te deugen en worden gemakshalve de goede onderdelen van het gedachtengoed ook maar onder de mat geveegd.

Kijk naar wat je kunt leren, niet wat je kunt bekritiseren

Hoe men ook over diverse opvoedings”goeroes” mag denken, wie goed leest, luistert c.q. nadenkt over wat er gezegd en geschreven wordt en daar uit filtert wat voor jou en jouw hond bruikbaar is, kan daar alleen maar mee winnen.

Het wil er bij mij niet in dat …. (noem alle bekende namen maar) al die jaren zin of onzin in één pakketje zaligmakende training hebben kunnen verkopen. In alle methoden zitten altijd een aantal bruikbare elementen.

Maar ook al die methoden zijn door de tijden heen onderhevig aan ontwikkelingen en veranderende inzichten. Misschien zit juist daar het probleem. Training (en opvoeding) is als een maatpak kopen: per combinatie is het een kwestie van passen en meten en op maat maken.

Maak je eigen keuzes

Er zijn altijd twee individuen mee gemoeid, zowel de trainer(opvoeder) aan de ene kant als de hond aan de andere kant van de lijn. Er zal dus nooit een standaard formule kunnen worden bedacht of samengesteld.

Daarom blijft hondensport (evenals zoveel dingen in het leven) een kwestie van keuzes maken en ook vaak op gevoel een juiste beslissing proberen te maken. Een aanpak die niet past bij het karakter van de hond of geleider, kan nooit de juiste aanpak zijn.

Eén van de eerste dingen die ik heb geleerd is: hondensport is denksport. En dat blijkt steeds meer zo te zijn. Kritisch zijn en blijven is een eigenschap die een goede balans in de opvoeding en training kan ondersteunen.

Grenzen stellen is voor veel mensen lastig en wat het vaak moeilijk maakt is de mening van anderen die gevraagd, maar meestal ongevraagd, op je af komt.

Lente, een nieuw begin …

Het begin van de lente is een goed moment om weer eens bij jezelf na te gaan waar jouw grenzen liggen en vooral hoe je grenzen bij anderen kunt respecteren. Natuurlijk heb je daar geen speciale dag voor nodig maar het helpt wel.

Net als Goede Voornemens die toch vaak aan het einde van het jaar gemaakt worden met een begin op 1 januari. Dus laten we Rokjesdag maken tot een nieuw begin.

Grenzen stellen

Wanneer is het genoeg? Hoe vaak mag een hond bijten voordat jij er paal en perk aan gaat stellen? Hoe ver ga je met het geven van adviezen aan die wandelvriendin die jou maar om hulp blijft vragen maar niets met die informatie doet?

Het is ontzettend lastig en tegelijkertijd ook weer zo eenvoudig. Iedereen heeft zijn grens en onze grenzen liggen meestal op verschillend niveau. De kunst is deze voor jezelf te zoeken en die van een ander te respecteren.